داستان فولکس واگن EA128، سدان لوکس موتور عقب با پیشرانهی پورشه 911!
پس از جنگ جهانی دوم، فولکسواگن بر موج موفقیت فوقالعادهٔ بیتل سوار شد. این خودرو در سراسر جهان فروشی فراتر از تصور را تجربه کرد اما رفتهرفته با بهبود اوضاع جهان پس از جنگ و افزایش رقابت در صنعت خودروسازی، فولکسواگن متوجه شد که نمیتواند تنها با اتکا بر بیتل به حیات خود ادامه دهد و باید هرچه زودتر محصولات جدیدی را به بازار عرضه کند. ازاینرو، آلمانیها در دهههای ۵۰ و ۶۰ اقدام به توسعهٔ خودروهای آزمایشی متعددی کردند که بسیاری از آنها برای جانشینی بیتل در نظر گرفته شده بودند. در کنار این اما فولکسواگن توسعهٔ خودروهایی بزرگتر و گرانتر را هم در نظر داشت تا بتواند به بخشهای بالاتر بازار وارد شود.
جسورانهترین حرکت فولکسواگن در این راستا، خودرویی بنام EA128 بود که در سال ۱۹۶۳ معرفی شد. تا پیشازاین، تمام پروتوتایپهای آزمایشی که ساخته شده بودند، خودروهایی کوچک و اقتصادی برای جایگزینی با بیتل بودند اما EA128 محصولی کاملاً متفاوت برای فولکسواگن آن زمان محسوب میشد. البته فولکسواگن در اوایل دههٔ ۶۰ محصول جدیدی تحت عنوان تایپ ۳ را به بازار عرضه کرده بود که بزرگتر از بیتل بود اما هنوز هم محصولی سطح بالا بهحساب نمیآمد. EA128 اما یک سدان لوکس بزرگ بود که طراحی ساده، جعبهای شکل و البته کاملاً مدرنی در قیاس با خودرویی مثل بیتل داشت.
بااینوجود، EA128 مثل ساختههای قبلی فولکسواگن در آن سالها، موتور عقب بود اما ازآنجاییکه این خودرو سدانی لوکس و بزرگ بود، پیشرانههای چهار سیلندر ضعیف فولکسواگن که در خودروهایی مثل بیتل و تایپ ۳ استفاده میشدند برای آن مناسب نبودند. به همین دلیل، در EA128 از موتور ۲ لیتری شش سیلندر تخت هوا خنک پورشه ۹۱۱ استفاده شد. این موتور ۹۰ اسب بخار قدرت تولید میکرد که با توجه به استانداردهای آن زمان رقم مناسبی محسوب میشد. سیستم تعلیق عقب این خودرو هم از ۹۱۱ گرفته شده بود.
فولکسواگن این سدان بزرگ را بهطور خاص برای عرضه در آمریکا در نظر گرفته بود تا با خودروهایی چون شورلت کورویر رقابت کند که آنهم موتورعقب بود؛ اما EA128 با ۴٫۷ متر طول، حدود ۱۵ سانتیمتر کشیدهتر از کورویر بود و سدان بزرگتر و لوکستری از رقیب آمریکایی محسوب میشد. EA128 در داخل نیز به سبک سدانهای آمریکایی آن دوران، به صندلیهای نیمکت مانند مجهز بود و ظرفیت شش سرنشین را داشت. این صندلیها به همراه رو دریها و داشبورد با چرم قهوهای پوشیده شده بودند و یک غربیلک فرمان چوبی زیبا هم برای آن طراحی شده بود.
پروژهٔ تولید EA128 جدی به نظر میرسید زیرا حتی نسخهٔ استیشن آنهم ساخته شد اما نهایتاً این محصول لوکس آلمانیها هیچگاه رنگ خط تولید را ندید. ازآنجاییکه فولکسواگن در آن زمان بهعنوان سازندهٔ خودروهای ارزانقیمت و اقتصادی شناخته میشد، احتمال داده شد که بازار به سدان لوکس گرانقیمتی از چنین برندی روی خوش نشان ندهد.
به همین دلیل و همینطور ترس از شکست در برابر شورلت کورویر، درنهایت پروژهٔ تولید EA128 لغو شد. هرچند چند سال بعد فولکسواگن با عرضهٔ مدل ۴۱۱ سعی کرد سبد محصولات خود را ارتقا ببخشد اما آن خودرو و جانشینش، ۴۱۲، هیچکدام بهاندازهٔ EA128 لوکس و چشمگیر نبودند. در حال حاضر، پروتوتایپهای این محصول منحصربهفرد فولکسواگن در موزهٔ شرکت در ولفسبورگ نگهداری میشوند.